orn.arnarson.net

GÆTI VERIÐ BETRA VEÐUR?! Hæpið, Örn. Hæpið. 20 gráður og glampandi sól. Hver vill vera ég? Ég.
Þetta er þó Bretland, þannig ég býst ekki við að þetta haldist mjög lengi svona. Ég nýtti tækifærið og labbaði í skólann.

Núna var ég aftur á móti að koma úr skólanum. Glöggir muna kannski að á föstudögum eru tímar hjá mér þar sem hljómsveitir skólans spila lag vikunnar. Á þessari önn er það öðruvísi. Nú mega þær spila það sem þær vilja, og vá! Munurinn á áhuganum og frammistöðunni. Ég var í raun að koma af mjög skemmtilegum tveggja klukkutíma tónleikum.

Hljómsveitin mín var ekki nægilega æfð til að spila, þar sem trommaraviðrinið mætti ekki, sem fyrr. Við erum búnir að kvarta undan honum við kennarana og er hann nú á sínum síðasta séns. Ef hann klúðrar honum fáum við annan.

Sennilega munum við á þessari önn spila e-r cover lög, en við ætlum að reyna að semja e-r lög líka (sennilega sæmilega þungt rokk, eins og Rage Against the Machine eða Soundgarden). Læt vita hvernig það gengur. Gaurinn með sólgleraugun kveður að sinni.

Þessi fyrirsögn vísar til titils vefsíðunnar minnar: Musteri letinnar. Þetta er önnur færslan í aprílmánuði. Það hlýtur að teljast nokkuð slakur árangur. Ég hef mér þó tvennt til málsbóta.

1. Ég var í prófum til 11. apríl.
2. Ég fór til útlanda þann 13. og kom ekki aftur heim fyrr en 24.

Ég hef þó í raun enga afsökun, því það eru orðnir fjórir dagar síðan ég kom heim, og ég ætti að hafa frá nógu að segja.

Dvölin vestanhafs þótti mér í flesta staði mjög ánægjuleg. Halli ákvað á síðustu stundu (bókstaflega) að koma með mér í þessa svaðilför um hóla og hæðir vesturstrandarinnar, og við flugum saman í þetta 9 klukkutíma flug frá London til Seattle. Förin hófst fremur brösulega, þar sem flugmennirnir komu ekki einum hreyfli vélarinnar (Boeing 747) í gang, og við sátum fastir í vélinni á Heathrow í 3 klukkutíma, í 30 stiga hita (loftræstingin er tengd hreyflunum), á meðan þeir skiptu út ræsibúnaði hreyfilsins.

Þegar við lentum á Seatac flugvellinum (Seattle & Tacoma, býst ég við), sveittir og þreyttir eftir langt og viðbjóðslegt flug, hittum við Sam við baggage claim. Við biðum eftir að einkabílstjórnarnir okkar (Agnes og Natalie) kæmu að sækja okkur, og fórum svo rakleiðis heim til Agnes, þar sem við gistum í nokkra daga á uppblásnum dýnum (í herberginu hennar Agnes og frammi á gangi). Herbergisfélagar hennar voru mjög gestristnir að leyfa okkur að gista, finnst mér.

Við yfirgáfum síðan Agnes á mánudaginn, eftir að hafa borðað páskamatinn á ítölskum veitingastað, og keyrðum aðeins um Washingtonfylki, leigðum kofa úti í skógi fyrir nóttina (sem var út í hött dýr m.v. gæði). Þetta var s.s. kofi, sem var búið að gera að tveimur herbergjum í rauninni. Við vorum að spila scrabble og sötra bjór klukkan 00:30, þegar fólkið við hliðina bankaði á dyrnar og bað okkur að hafa lægra. Ööömurlegt stemningarmorð. Daginn eftir skoðuðum við ,,regnskóginn" þarna, og fórum svo með ferju til Victoria. Þar fundum við hótel sem lét okkur í té svítu með tveimur svefnherbergjum, eldhúsi og stofu á $160 kanadíska, með góðu útsýni yfir höfnina. Ég skemmti mér ágætlega þar, og það var frábært veður, en þetta er einstaklega rólegt samfélag, þarna í Victoria. Svo gott sem dautt, nánast. Spurning hvort þetta sé virkara á ferðamannatíma.

Daginn eftir fórum við frá Victoria, aftur með ferju, yfir til Vancouver. Þar gistum við heima hjá Natalie. Okkur tókst að troða okkur öllum inn í herbergið hennar með uppblásnu dýnurnar. Við gerðum hitt og þetta í Vancouver, s.s. fórum á sædýrasafnið og í IMAX á víkingamynd. Halli var yfirleitt eftir heima að gera heimaverkefni í Vancouver.

Á föstudaginn fórum við síðan aftur suðureftir til Agnes og gistum hjá henni, því Samantha flaug svo heim á laugardagskvöldið. Halli fór svo heim mjög snemma á sunnudagsmorgun. Við Natalie leigðum hótelherbergi við flugvöllinn þessa nótt, og Halli fór svo þaðan um nóttina. Ég flaug heim á sunnudagskvöldið, og lenti í miðjusæti. Ekki beinlínis kjöraðstaða fyrir fituhlunkinn mig, en ég lifði það af.

Þegar ég og Halli komum svo heim til mín aftur hér í Guildford tók á móti okkur rafmagnsleysi og ildulykt. Það hafði s.s. verið eldaður kjúklingur fyrir e-m dögum og afgangurinn settur í ruslið, sem hafði tekið að úldna, og strákarnir voru ekki búnir að henda honum út. Rafmagnið hafði klárast um nóttina síðan (við erum með fyrirframgreitt rafmagn). Ferðalúnir og svangir pöntuðum við okkur pizzu og fórum svo að sofa. Halli fór heim í hádeginu daginn eftir.

Á morgun ætla ég að fara til London og hitta Freðrek, og síðan komum við kannski aftur hingað og spilum Halo. Hver veit. Ég er orðinn þreyttur á að skrifa núna, því ég ligg uppi í rúmi í asnalegri stellingu og hendurnar mínar eru orðnar lúnar. Góða nótt!

Ég var að borða enn eina máltíð piparsveinsins. Að þessu sinni var það grillaður hamborgari sem er endurhitaður í örbylgjuofni. Þetta er ,,kvartpundari", með engu meðlæti, eins og Bretar vilja það helst. Það var bara eitt stykki plastostur og tómatsósa. eru sennilega viðbrögð ykkar við þessu.

Þessi hamborgari er undarlega góður á bragðið, og bara nokkuð ljúfur undir tönn. Eða, þar til maður bítur í eitthvað sem er eins getur ekki verið neitt annað en brjósk. Ég veit ekki hvernig mér datt í hug að kaupa þetta. Þetta er sennilega gert úr enn verra hráefni en pyslur eru gerðar.

Ég vil afsaka þetta ,,sloth"- (eða slóða-) líferni mitt með tvennum hætti. Í fyrsta lagi eigum við ekkert borð til að borða matinn við, sem er leiðinlegt ef maður er með mat í fínni kantinum. Í öðru lagi finnst mér varla taka því að elda ef maður er bara að gera það fyrir sjálfan sig. Mér finnst það vera orkusóun og tímasóun, þegar ég get bara gripið Chili con carne úr ísskápnum og fleygt inn í örbylgju. Ég hef sennilega ekki eldað neitt sjálfur mikið oftar en 10 sinnum síðan ég flutti.

Að því sögðu verð ég að viðurkenna að ég sakna matargerðarinnar í Gljúfraselinu. Það sem er helst að svona piparsveinamat er að hann er alltaf nákvæmlega eins á bragðið. Kannski maður taki upp á því að grípa krydd af handahófi og skemma matinn örlítið til að fá smá tilbreytingu í þetta.

Já góðan daginn! Ég var að vakna fyrir um klukkutíma síðan eftir að hafa sofnað um sex. Ég var búinn að vaka í 33 tíma, enda að strembast við að ljúka skilaverkefnum alla sl. nótt. Þið á Íslandi getið huggað ykkur við að sumir hlutir breytast aldrei

Nú er öllu því strembna, að mínu mati, lokið, og bara bókleg próf eftir. Yndislegt.

Prófið í dag...gær...eða... prófið þann 30. gekk sæmilega, held ég! Það var s.s. hljómsveitarpróf, þar sem hljómsveitin sem ég er í fyrir skólann átti að spila þrjú lög fyrir prófdómara. Við vorum nokkuð vel undirbúin og því ekkert allt of stressuð. Þá hringdi síminn.

Söngkona hljómsveitarinnar var "veik" og gat ekki mætt í prófið. Hún er í tveimur öðrum hljómsveitum, eins og allir söngvararnir, og hún var búin að fara í próf sem var metið, þannig þetta skipti hana ekki máli.

Við vitum ekki hvað skal til bragðs taka, enda ómögulegt að spila lög sem maður hefur æft alla tíð með söngvara án söngs tveggja hluta vegna: 1. Það hljómar bara leiðinlega og maður kemst engan veginn í stuð og 2. Mann vantar "vocal cues", sem hjálpa manni við að fylgjast með því hvar í laginu maður er staddur.

Okkur var sagt að við yrðum að spila í dag þrátt fyrir að vanta söngvara, og við yrðum bara að gera okkar besta. Þau myndu reyna að taka með í reikninginn að það væri enginn söngvari.

Allavega, við spiluðum, og það gekk bara sæmilega. Eitt lagið gekk mjög vel, en það var líka lag þar sem við fengum gestasöngvara (eina lagið sem hún kunni). Hin gengu nokkuð vel, en hefðu mátt ganga betur. Ég vona bara að þetta hafi ekki kostað mig bestu einkunn.

Eftir þessa upptalningu gæti ég trúað að lesandi myndi vilja skemmta sér eilítið, og bendi ég því á nýjustu færslu bróður míns, If flushed, it's gone til skemmtilesningar (ef þú ert búinn að lesa hana geturðu lesið hana aftur).

Var að taka verklegt próf í fagi sem heitir "Performance Clinic". Það gekk bara prýðilega.

Prófatörnin er s.s. ástæðan fyrir lítt uppfærðu bloggi. Á fimmtudaginn er síðan síðara verklega prófið, þar sem ég spila með skólahljómsveitinni. Þá er mesta farginu af mér lyft, og við taka skriflegu prófin. Ó já, ég hlakka til.

--Drekinn